Чотка нам у лесе — Ляпис Трубецкой

Як у лесе мы былi ды з падругамi, Ды з падруамi мы былi, Ды збiралi там журавiначкi, Бо сунiцы - жо адыйшлi.

Раптам бачым ваверачка скокае, Па галiначках зрэдзь* палян, Мы за ею хутка пакрочылi, Даць хацелi ей мы сямян**.

Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру Чотка нам у лесе, чотка - бару.

За ваверачкай до-га сачылi мы, Не за-ялi як цемра прыйшла, Гаварыць тут адна ды з падружачак: "Дзе-кi, бачце, - жо ноч надыйшла!"

I пасунулiсь улева, i - права мы, Злева корч, а зправа дрыгва. Не знайсцi нам да дому трапiначкi, Дум жахлiвых па-на галава.

Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру Дрэнна нам у лесе, кепска - бару.

До-гi час шукалi падружачак, А знайшлi толькi вядро, То вядро па-но журавiначак, "Людзi, ляньце, чые-та бядро,

Людзi, ляньце, чыя-та каленачка, А вунь спаднiца чыя-та - крывыi", Старшыня каза-: "Дагулялiся, Мабыць, iх ва-кi паялi."

Та-ра-ра-ра-рай-ра, ту-ру-ру-ру-ру Могiлкi у лесе, могiлкi - бару.